دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۱۵): ساخت افکت حرکت ستارگان در فتوشاپ

عکاسی از ستارگان و ثبت حرکات آنها در شب، کاری است دشوار و زمان‌بر و مستلزم آگاهی نسبت به مهارت‌های خاص عکاسی. با بهره‌گیری از افکت مرتبط با آن در فتوشاپ، به سادگی می‌توان چنین عکس‌هایی ساخت.

احتمالا عکس‌هایی را دیده‌اید که در آن آسمانی با حرکت کشیده‌ی ستارگان وجود دارد. گرفتن عکس‌هایی نظیر آن، ساعت‌ها باز گذاشتن پرده‌ی شاتر دوربین و نور دیدن طولانی‌مدت صفحه‌ی حساس (نگاتیو و یا حسگرهای دیجیتالی) را می‌طلبد.

در این گفتار، چگونگی ساخت همان افکت را در فتوشاپ با هم مرور می‌کنیم. البته باید دانست که این افکت هیچ‌گاه به زیبایی عکس اصلی نمی‌شود و این تنها یکی از ابزارهای مختلف فتوشاپ است که نمی‌تواند با ارزش عکس گرفته شده برابری کند.

نکته: پیش از شروع باید توجه داشته باشید که این افکت فعلا تنها در فتوشاپ نسخه CS‪۵و بالاتر ارائه شده و در نسخه‌های قدیمی‌تر از آن امکان استفاده از این افکت وجود ندارد.

ابتدا صفحه‌ سیاه رنگی را در فتوشاپ باز کنید. در قسمت نوار ابزار بالای فتوشاپ گزینه‌ی فیلتر(Filter) را انتخاب کرده و به قسمت نویز (Noise) بروید و گزینه‌ی (Add Noise) را انتخاب کنید.

مقدار نویز را بر روی ۱۰۰درصد یا عددی نزدیک به آن بگذارید. گزینه‌ی(Gaussian) را فعال کنید. سپس گرینه‌ (Level) را انتخاب کنید و مثلث‌هایی که برای تنظیم اندازه نور است را همان‌طور که در عکس مشخص شده حرکت دهید.

مثلثی که با رنگ بنفش علامت زده شده، باید به سمت راست و مثلثی که با فلش سیاه رنگ مشخص شده، باید به سمت چپ حر کت داده شود. با نزدیک شدن این دو به هم صفحه‌ی پر از نویز به حالت سیاه در آمده و نقاط سفید رنگی بر روی آن ها پیدا می شود که همان نقش ستارگان شما را بازی خواهند کرد.

در قسمت (Actions) فتوشاپ، گزینه‌ای وجود دارد به نام (Star Trails Rotation) که با کلیک کردن بر روی آن، نویزهایی که ایجاد کرده بودید به حالت همان ستارگان چرخنده درمی‌آیند.

حالا می‌توانید با کپی کردن عکس به وجود آمده و قرار دادن آن در پس‌زمینه‌ی سوژه‌ای که دارید، مثلا یک ساختمان و استفاده از پاک‌کن (Eraser) برای پاک کردن قسمت های اضافی، همان حالت را به عکس‌تان ببخشید و در نهایت عکسی زیبا خلق کنید.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۱۴): ساختن افکت دود با ابزار ساده

اگر دقت کرده باشید،‌ حتما چشم‌تان به افکت‌های دود در کارهای تبلیغاتی و یا عکس‌های آتلیه‌ی حرفه‌ا‌ی خورده است. در این گفتار چگونگی ساختن آن را با ابزارهای بسیار ساده و پیش‌پا افتاده با هم مرور می‌کنیم.

عکسی که در پایین می‌بینید نمونه‌ای است که با بهره‌گیری از ابزارهایی ساده گرفته شده است.

چیزهایی که برای انجام این کار به آن نیاز دارید عبارت‌اند از: یک چراغ مطالعه و یا یک منبع نور، یک فلاش، مقداری کاغذ سیاه وعود خوش‌بوکننده که منبع تولید دود است.

یک پس‌زمینه‌ی سیاه ساده آماده کنید و عود خوش‌بوکننده را در مقابل آن قرار دهید. در یک سمت آن چراغ مطالعه (یا هر منبع نور دیگری که در دسترس‌تان است) را قرار دهید و درست مقابل آن در طرف دیگر عود، فلاش عکاسی‌تان را بگذارید.

با روشن کردن عود هم هوای خانه‌تان خوش‌بوتر می‌شود (البته همه‌ی آن‌ها خوش‌بو نیستند!) و هم منبع تولید دود را به راه انداخته‌اید. با وصل کردن یک سیم از دوربین به فلاش،‌ یا استفاده از دوربین‌هایی که فلاش سرخود دارند و یا مثل من‌، همان‌طوری که در شکل می‌بیند، با استفاده از یک فرستنده می‌توانید فلاش را به کار بیاندازید و شروع به عکاسی از دود در حالت‌های مختلف کنید.

چند نکته مهم:

  • دلیل استفاده از منبع نوری مانند چراغ مطالعه این است که بتوانید دود را راحت‌تر ببینید و عکسی فوکوس یا واضح از آن داشته باشید.
  • با کاغذهای کوچک تیره می‌توانید دور فلاش عکاسی‌تان را بپوشانید تا نور به پس‌زمینه‌ی سیاه‌تان نرسد. این کار باعث برجسته شدن تصویر دود در زمینه‌ای کاملا تاریک می‌شود.
  • با استفاده از فیلترها و یا طلق‌های رنگی می‌توانید رنگ دود را تغییر دهید.
  • فراموش نکنید که منبع دود‌زا را پس از مصرف خاموش کنید.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۱۳): یکنواخت ساختن پس‌زمینه برای عکاسی تبلیغاتی

پس‌زمینه بسیاری از عکس‌ها ممکن است مطلوب عکاس نباشد. فتوشاپ ابزاری دارد که با بهره‌گیری از آن می‌توان با ایجاد تغییراتی، پس‌زمینه را یکسان کرد و از حاصل کار، حتی در کارهای تبلیغاتی نیز استفاده کرد.

آیا تا به حال در عکاسی تبلیغاتی خود، عکسی گرفته‌اید که گوشه‌های آن مانند عکسی که در پایین مشاهده می‌کنید، کاملا با پس‌زمینه‌ی یکسان پر نشده باشد؟ و یا این‌که در موقعیتی باشید که نخواهید کناره‌های عکس را قطع کنید، چرا که ممکن است قسمتی از آنچه عکاسی کرده‌اید هم بریده شود.

قطعا دیدن کناره‌ها در عکس آن را زشت می‌کند و هیچ شرکتی دوست ندارد قسمتی از استودیو یا جایی که شما در آن کار می‌کنید داخل عکس تبلیغاتی‌اش بیفتد. در این گفتار نحوه‌ی یکسان ساختن پس‌زمینه و در واقع بزرگ کردن آن را در فتوشاپ بررسی خواهیم کرد.

ابتدا عکسی که می‌خواهید روی آن کار کنید را در فتوشاپ باز کنید و از ابزار سمت چپ فتوشاپ، نرم‌افزار دوم Rectangular ‪Marquee را انتخاب کنید.

سپس قسمت کناری عکس یعنی جایی که مقداری پس‌زمینه‌ی سفید دارد را با آن انتخاب کنید‪؛ آن‌‌گاه مانند عکس پایین خطوطی نقطه‌چین نقش می‌بندد.

سپس در قسمت بالای فتوشاپتان گرینه‌ی ادیت ‪(Edit)را انتخاب کنید و بعد گرینه‌ی کپی ‪(Copy‪)را بزنید. همین کار را دوباره تکرار کنید و این باز دکمه پیست ‪(Paste)را فشار دهید. در واقعا شما قسمتی را که انتخاب کرده بودید، ابتدا کپی و بعد از آن بر روی همان زمینه می‌چسبانید.

بعد از Pasteکردن قسمت انتخاب شده، لایه‌ی جدیدی در قسمت لایه‌ها (Layers) ایجاد می‌شود. حالا دوباره به قسمت ادیت (Edit) رفته و این بار گزینه‌ی فری ترنسفرم (Free Transform) را انتخاب کنید.

حالا از یک طرف آن گرفته و تا جایی که می خواهید بکشید تا پس‌زمینه‌ی عکس‌تان یک‌نواخت شود. همین کار را می‌توانید با طرف دیگر عکس انجام دهید. در نهایت عکسی با سایه‌ها و پس‌زمینه‌ی یکنواخت خواهید داشت بدون اینکه عکس‌تان را قطع (Crop) کنید. این روش را می‌توانید در انواع مختلف عکاسی انجام دهید.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۱۲): نحوه ساخت “سین‌سیتی افکت” در فتوشاپ

در این گفتار به تشریح “سین‌سیتی افکت” در نرم‌افزار فتوشاپ می‌پردازیم. افکتی که از طریق آن می‌توانید با تغییر رنگ یا سیاه و سفید کردن بخش‌هایی از عکس، سوژه اصلی را در نظر مخاطب برجسته‌تر جلوه داد.

تا به حال شاید چشم‌تان به عکس‌هایی خورده باشد که به غیر از قسمت مشخصی از آنها، مابقی عکس، سیاه و سفید و یا کم‌رنگ‌تر از موضوع اصلی است. در نرم‌افزار فتوشاپ می‌توان این حالت جالب را به دست آورد. روش‌های مختلفی برای انجام این کار می توان به کار برد که من در اینجا یکی از آسان‌ترین آنها را توضیح خواهم داد.

ابتدا عکس‌تان را در فتوشاپ باز کنید و تغییراتی که می‌خواهید بر روی آن انجام دهید را اعمال کنید. سپس گزینه‌ Layers را از قسمت Window در بالای منوی فتوشاپ انتخاب کنید و یا کلید (F7) را روی کیبورد فشار دهید.

پس از باز کردن قسمت Layers، همان‌طور که در عکس مشاهده می‌کنید، در پایین قسمت Layers دایره‌ای به شکل سیاه و سفید ظاهر می‌شود. روی آن کلیک و گزینه‌ سیاه و سفید Black ‪&White را انتخاب کنید.

پس از انتخاب این گزینه لایه‌ای جدید در قسمت Layers باز می‌شود و رنگ عکس شما را هم به سیاه و سفید تغییر می‌دهد.

با انتخاب گرینه‌ Brush tool چنان که در عکس پایین مشاهده می‌کنید و همین‌طور قرار دادن قسمت انتخاب رنگ به صورتی که در شکل مشخص است (سیاه در قسمت بالا و سفید در قسمت پایین) می‌توانید شروع به رنگی کردن جاهایی کنید که دوست دارید در چشم مخاطب مهم‌تر و برجسته‌تر به نظر برسند.

دو نکته مهم

  1. نسخه‌های گوناگون نرم‌افزار فتوشاپ، در برخی موارد با هم تفاوت‌هایی دارند، اما گرینه‌هایی که توضیح داده شد در تمامی فتوشاپ‌ها یافت می‌شود.
  2. برای پاک کردن قسمت‌های رنگی (که به اشتباه رنگ شده‌اند) کافی است همان‌طور که در شکل پایین می‌بینید، قسمت سیاه را در قسمت انتخاب رنگ به پایین و قسمت سفید را به بالا ببرید.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۱۱): کار با فتوشاپ؛ ابزار “لنز بلور”

همه کسانی که با عکاسی سر و کار دارند نام فتوشاپ را شنیده‌اند. در این گفتار به چگونگی کار با فوتوشاپ و استفاده از فیلتری می‌پردازیم که همان کار لنز “تیلت شیفت” را انجام می‌دهد. لنز تیلت شیفت چیست؟

یکی از لنزهای خاص که بیشتر برای عکاسی از ساختمان‌ها و در معماری استفاده می‌شود لنز “تیلت شیفت” است. اگر دقت کرده باشید وقتی با یک لنز واید از یک ساختمان عکاسی می‌کنید، گوشه‌های عکس‌تان دارای اعوجاج می شود و این‌طور به نظر می‌رسد که ساختمان کج است.

یا مثال دیگر این‌که فرض کنید شاخه گلی در مقابل همان ساختمان است و می‌خواهید گل و ساختمان به یک اندازه واضح باشند و عمق میدان داشته باشند. هر چقدر هم که دیافراگم را ببندید باز هم به وضوحی که می‌خواهید نمی‌رسید‌‌، و یا برعکس‌، می‌خواهید فقط بخش کوچکی از عکس‌تان دارای وضوح باشد؛ باز هم با همین مشکل مواجه خواهید شد.

در گفتار امروز بخشی از یک فیلتر را در فتوشاپ تشریح می‌کنیم که با بهره‌گیری از آن می‌توانید قسمتی از عکس را واضح کنید و بقیه قسمت‌هایی را که می‌خواهید ناواضح (Blur) نشان دهید. لنزهای تیلت شیفت لنزهای گران‌قیمتی هستند و این فیلتر فتوشاپ به شما کمک می‌کند که بدون استفاده از این لنز گران‌قیمت بتوانید نتیجه‌ای نزدیک به همان لنز را در عکس‌هایتان با لنزی معمولی فراهم کنید.

ابتدا عکسی را که می‌خواهید این کار را بر رویش انجام بدهید، وارد فتوشاپ کنید. سپس گزینه یکی مانده به آخر، همان،طور که در عکس پایین دیده می‌شود به نام Quick Mask Mode را از قسمت ابزار سمت چپ فتوشاپ انتخاب کنید. بعد گزینه Gradient Tool را همان‌طور که در عکس پایین مشخص است‌، انتخاب کنید.

در قسمت بالای فتوشاپ این پنجره باز می‌شود که بر اساس حالتی که می‌خواهید می‌توانید آن ابزار را تغییر دهید.

سپس بر روی عکس جایی که می خواهید فوکوس (واضح) باشد را از پایین به بالا ( تاکید می کنم، از پایین به بالا) با کشیدن موس انتخاب کنید. بعد از رها کردن موس، تصویری که در پایین می‌بینید حاصل می‌شود. من رنگ قرمز را انتخاب کرده‌ام، ممکن است برای شما رنگی متفاوت باشد.

دوباره گزینه یکی مانده به آخر یعنی Quick Mask Mode را انتخاب کنید. تصویری نقطه‌چین شده به دور جایی که انتخاب کردید شکل می‌بندد. اگر فکر می‌کنید خوب نیست، می‌توانید از ابتدا این کار را انجام بدهید و یا مقدار آن را در جعبه ابزار بالای صفحه‌ای که گفته شد تغییر بدهید. به قسمت فیلتر‌ها رفته، Blur و بعد از آن Lens Blur را انتخاب کنید.

و بعد با کم یا زیاد کردن اعداد می‌توانید به عکس دلخواهی که می‌خواهید برسید. دکمه Invert را یادتان نرود که فعال کنید وگرنه همه چیز برعکس خواهد شد.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۱۰): عکاسی چهره (پرتره)

همه دوست دارند عکسی خوب از چهره‌شان داشته باشند، فکر نمی‌کنم کسی را پیدا کنید که بگوید یک عکس بد از چهره من بینداز! در این گفتار درباره شیوه‌های ثبت عکس‌هایی بهتر از چهره‌ صحبت خواهیم کرد.

عکاسی چهره که به عکاسی پرتره نیز شهرت دارد به سه دسته کلی تقسیم می‌شود:

  • عکاسی از صورت افراد که از بالای سر تا زیر گردن را در بر می‌گیرد.
  • عکاسی نیم تنه که از بالای سر شروع شده و تا بالای شکم و یا زیر زانو ادامه می‌یابد.
  • عکاسی تمام قد که از بالای سر تا پایین پا را در بر می‌گیرد.

اگر بخواهیم برای روزنامه و مجله خاصی عکاسی کنیم و تنها چهره‌ای از یک فرد مشهور که عموم مردم او را می‌شناسند داشته باشیم، این نوع عکاسی از چهره به دسته اول برمی‌گردد.

همچنین در عکس‌های آتلیه‌ای برای استفاده اداری از عکس‌ها و یا استفاده از آنها در آنهامدارک شناسایی.عکسی از تایگر وود، گلف باز معروف آمریکایی (عکس بالا) و یا عکسی از استیو جابز، طراح کامپیوترهای اپل و مدیر این کمپانی، که در پایین می‌بینید از این جمله هستند.

اما اگر چهره‌ای که در حال عکاسی از آن هستیم در حال استفاده از دست‌هایش است و حالت دست‌ها تحرک به عکس می‌بخشد، از نوع دوم کادربندی از چهره استفاده می‌کنیم. در عکس پایین یک عکس را به دو روش مختلف بریده‌ایم. عکس سمت چپ را از نیم تنه بریده‌ایم، به طوری که حالت دست‌ها، چوب گلف و چهره نشان‌دهنده حالت فردی است که از او عکاسی شده است؛ عکس نه تنها عکس‌العمل فرد را نشان می‌دهد بلکه به آن تحرک بخشیده است. اما درعکس سمت راست که برشی از عکس سمت چپ است، برش نامناسب گویایی عکس را از آن گرفته است.

و دسته سوم برای نشان دادن کامل فضاست. همین‌طور که در عکس پایین مشخص است بریدن این عکس به دو روش بالا باعث می‌شد که عکس نامفهوم باشد و درک درست این‌که سوژه داخل عکس ما در حال انجام چه کاری است برای مخاطب دشوار شود.

در هر سه نوع عکاسی پرتره باید به چندین نکته دقت کنیم. در عکاسی از موجودات زنده به خصوص انسان عکس را نباید از روی مفاصل اشخاص قطع کنیم، بلکه عکس باید از بالا و یا پایین تر از مفصل‌ها قطع شود. مورد دیگر فضای خالی بالای سر است که به آن «هد روم» گفته می‌شود. بیش از اندازه خالی گذاشتن بالای سر باعث انحراف چشم و نازیبا شدن عکس می‌شود و همچنین بریدن بالای سر، بدون در نظر گرفتن فضای خالی نیز به همین صورت باعث ایجاد به اصطلاح «خفگی» در عکس می‌شود.

نکاتی برای بهتر شدن عکس‌های چهره

اگر در جایی سر باز عکاسی می‌کنید و نور خورشید وجود دارد، بهترین زمان برای عکاسی از چهره زمانی است که نور با زاویه می‌تابد. اوایل صبح پس از طلوع و یا پیش از غروب آفتاب بهترین ساعت‌ها و زمانی که آفتاب مستقیم و بالای سر است به جهت ایجاد سایه در زیر چشم بدترین زمان برای عکاسی بدون استفاده از نورهای جانبی است.

اگر چهره‌ای که از او عکاسی می‌کنید از دوربین خجالت می‌کشد، یا با دوربین نا‌آشناست و یا به محض بالا آوردن دوربین چهره ی واقعی‌اش را تغییر می‌دهد، یکی از بهترین کارها برای برگرداندن چهره به حالت اول صحبت کردن با اشخاص است. دوربین را روی چشم‌تان بگذارید و شروع کنید به پرسیدن سوال‌های مختلف از سوژه‌تان. بگذارید در مورد هر چیزی که دوست دارد صحبت کند و در این میان رفته رفته حالت اولیه ترس از دوربین از بین می‌رود.

همان‌قدر که صحبت کردن با سوژه عکس را بهتر و طبیعی‌تر می‌کند، همان‌قدر زیاد به حرف گرفتن سوژه او را خسته و از حالت طبیعی‌اش خارج می‌کند.

اگر کسی که از او عکاسی می کنید چاق است، ارتفاع دوربین را بالا ببرید و از کمی بالاتر عکاسی کنید، اما نه خیلی زیاد! اگر صورت خال، جوش و یا … دارد و سوژه فکر می‌کند بدون آنها عکس‌اش بهتر ثبت می‌شود آن را در قسمت سایه و یا جایی که کمتر نور ببیند قرار دهید، اما اغراق نکنید. اگر لباسی روشن پوشیده است از پس‌زمینه‌ تاریک استفاده کنید تا او را پشت زمینه جدا کنید و برعکس اگر لباسی تیره دارد آن را مقابل پس‌زمینه‌ای روشن بگذارید.

استفاده از ابزاری که مربوط به شغل سوژه است باعث گویاتر شدن عکس می‌شود. نوازنده موسیقی با سازش، راننده با ماشین‌اش و …

گرفتن چند عکس پشت سر هم از سوژه‌ای که در حالت حرکت است (Continuous Shooting) باعث می‌شود که در نهایت بتوانید بهترین عکس را از میان آن‌ها انتخاب کنید. هرچند که باید عکاس خود را عادت بدهد که با کمترین تعداد عکس‌های ثبت شده، بهترین کار را خلق کند.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۹): کادربندی و ترکیب‌بندی دوم

در این گفتار که بخش دوم کادربندی و ترکیب‌‌بندی است، راه‌های مختلف انتخاب زوایای دید را مورد بررسی قرار می‌دهیم. نکات مطرح شده در این دو گفتار، از مهم‌ترین بخش‌های عکاسی است.

زاویه دید

انتخاب زاویه دید در عکاسی شاید یکی از مهم‌ترین فاکتورهایی است که یک عکاس خوب را از عکاسی نه چندان خوب متمایز می‌کند و در کیفیت کار عکاس به‌طور چشمگیری تاثیرگذار است. در عصری که بسیاری از مردم به کمک دوربین‌های موبایل‌هایشان به این باور رسیده‌اند که عکاس شده‌اند، تنها جزئیاتی کوچک است که یک عکاس حرفه‌ای را از دیگران جدا می‌کند. یکی از این جزییات، پیدا کردن زاویه دید مناسب است.

به‌طور کلی زوایای دید در عکاسی به سه دسته تقسیم می‌شوند:

  1. زاویه دید از مقابل: زمانی که بخواهیم سوژه‌مان را بدون دست‌خوردگی از لحاظ بعد و حجم و اندازه به مخاطب نشان دهیم، از این روش استفاده می‌کنیم.
  2. زاویه دید از پایین: اگر در فیلم‌های پرحادثه دقت کرده باشید، معمولا بازیگر اصلی از زاویه پایین فیلم‌برداری می‌شود؛ با تصاویری که از پایین گرفته شده است. دقیقا همین کار در عکاسی باعث پرابهت و بزرگ نشان دادن سوژه می‌شود.
  3. زاویه دید از بالا: بر خلاف مورد قبل، عکاسی از بالا به کاستن از ابهت و کوچک نشان دادن سوژه منجر می‌شود.

زاویه دید از مقابل

زاویه دید از پائین

زاویه دید از بالا

نکته سوم مشکلی است که معمولا عکاس‌ها در هنگام عکاسی از کودکان با آن مواجه می شوند. برای عکاسی از کودکان بهتر است که زاویه نگاهمان را هم‌اندازه و هم‌سطح با آنها کنیم تا از ثبت عکس‌های نامطلوب جلوگیری کنیم.

استفاده از خطوط افقی، عمودی و مورب در عکس

استفاده از خطوط در عکس باعث عمق بخشیدن به عکس‌های ما می‌شود. از آنجا که چشم به طور ناخودآگاه خطوط هم شکل را دنبال می کند پس همین موضوع می‌تواند یکی از عوامل قدرت بخشیدن به یک عکس هم باشد. در عکس بالا خطوط مورب، چشم را به سمت مرکز عکس هدایت می‌کنند.

پیش‌زمینه و پس‌زمینه در عکس

ایجاد پس‌زمینه و یا پیش‌زمینه باعث عمق بخشیدن به عکس می‌شود که به زیبایی عکس نیز کمک می‌کند. همچنین با به‌کارگیری سوژه اصلی در پیش‌زمینه، می‌توانیم آن را نسبت به دیگر موضوعات و عناصر موجود در عکس برجسته‌تر کنیم. در عکس بالا با واضح قرار دادن سوژه در پیش‌زمینه و انتخاب پس‌زمینه ساده، آن را برجسته کرده‌ایم.

استفاده از جزییات برای نشان دادن کلیات

بعضی اوقات برای اینکه بخواهیم یک موضوع را نشان دهیم لازم نیست تمام آن را داخل کادر عکس بیاوریم. استفاده کردن قسمتی از آن موضوع می تواند بیانگر کل آن برای ما باشد. در واقع ما جزیی را به مخاطب نشان می‌دهیم تا بتواند مابقی عکس را خود تصویر کند؛ این جزء باید تداعی‌کننده کل در ذهن مخاطب باشد. در این عکس با نشان دادن دست‌ها و ساز فلوت، خود به خود نوازنده فلوت را برای بیننده ترسیم کرده‌ایم.

به موضوع نزدیک شوید

جمله‌ای مشهور از رابرت کاپا، عکاس جنگ نقل می‌شود که می‌گوید: «اگر عکس شما به اندازه کافی قوی نیست به خاطر آن است که به اندازه کافی به سوژه نزدیک نشده‌اید.» این جمله را از دو جهت می توان بررسی کرد: اول نزدیک شدن به صورت فیزیکی است. به طوری که با استفاده از لنزهای کوتاه‌تر (وایدتر) به موضوع نزدیک شدن و حال و هوای مکان و زمان را به دست آوردن و دوم نزدیک شدن از لحاظ حسی است؛ بودن با موضوع، درک کردن و قرار دادن خود در جایگاه او باعث می‌شود تا هم عکس بهتری بگیریم و هم ابعاد انسانی یک موضوع را حفظ کنیم.

بهره‌گیری از خط افق

از خط افق برای تراز کردن عکس‌هایتان استفاده کنید. دوربین را موازی خط افق قرار دهید تا کار تراز شدن عکس‌تان انجام شود. اگر در عکس‌تان خط افق نمی‌بیند‌، استفاده از خطوط عمودی دیوار بناها به تراز کردن عکس‌تان کمک می کند.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۸): کادربندی ‪و ترکیب‌بندی اول

در این گفتار به بررسی اصول کادربندی و ترکیب‌بندی در عکاسی می‌پردازیم و اصولی را تشریح می‌کنیم که با رعایت آن می‌توان کیفیت عکس‌ها را به‌طور محسوسی افزایش داد.

شاید پس از نگاه کردن به برخی عکس‌ها از خودتان پرسیده باشید دلیل اینکه آن عکس چشم را زودتر به سمت خود می‌کشاند یا اینکه در یک لحظه تمام توجه‌تان را جلب می‌کند چیست؟

باید یادمان باشد عکس خوب به سادگی به دست نمی‌آید و علاوه بر تجربه عکاس، اصول اساسی را باید در لحظه ثبت عکس رعایت کرد تا عکسی خوب به دست آید. این اصول نه تنها سخت و پیچیده نیستند بلکه هر روزه ما بدون اینکه خود بدانیم با آن‌ها سر و کار داریم. در این گفتار برخی از این اصول و قوانین را با یکدیگر مرور می‌کنیم تا به چگونگی ثبت یک عکس خوب برسیم.

برای گرفتن یک عکس خوب باید عواملی را رعایت کنیم که به آنها اصول کادربندی و ترکیب‌بندی گفته می‌شود. سایز کادر یک دوربین ۳۵ میلیمتری ، ۲۴ میلیمتر در ۳۶ میلیمتر است. یعنی تصویری که از داخل یک دوربین استاندارد دیده می‌شود به این اندازه است. این بهترین تصویری است که چشم انسان می‌بیند و به آن نسبت ۲در ۳ هم گفته می‌شود. در این کادر نقاطی هستند که چشم انسان بیشتر به آن سمت کشیده می‌شود و به نقاط طلایی مشهورند.

نقاط طلایی: اگر یک کادر مستطیل به نسبت ۲ در ۳ را به سه قسمت مساوی از هر دو طرف تقسیم کنیم، چهار نقطه در آن به یکدیگر برخورد می‌کنند که به نقاط طلایی مشهورند (عکس پایین). در یک عکس، عکاس سعی می‌کند که موضوع اصلی خود را دست‌کم در یکی از این نقاط طلایی قرار دهد. در کشورهایی که از سمت راست به چپ می‌نویسند و می‌خوانند، سوژه را برای راحتی بیشتر بیننده در نقاط راست و در کشورهایی که از سمت چپ به راست می‌نویسند موضوع اصلی را در نقاط طلایی سمت چپ قرار می‌دهند.

این قاعده در مورد نقاط طلایی در عکس‌های عمودی نیز صدق می‌کند.

نقاط طلایی در عکس‌های عمودی

نقاط طلایی در عکس‌های عمودی

به روش کادربندی در عکاسی قانون «یک سوم» نیز گفته می‌شود. در دوربین‌های دیجیتال جدید اگر با دقت به داخل ویزور دوربین نگاه کنید، علامت‌هایی را می‌بینید که برای راحتی کار عکاس این نقاط طلایی را مشخص کرده‌اند. البته با ممارست در عکاسی و افزایش تجربه، بدون اینکه دیگر دقتی به نقاط طلایی بکنید خود به خود موضوع اصلی عکس‌تان را در همین نقاط قرار می‌دهید. در عکس‌های پرتره که از صورت گرفته می‌شود و کل کادر با آن پر می‌شود دیگر نیازی به قرار دادن سوژه در نقاط طلایی نیست، زیرا چهره فرد کل عکس را پوشانده و تمامی ‌نقاط طلایی را در برگرفته است. این چهار خط کشیده شده به خطوط طلایی معروف هستند.

یادتان باشد موضوع اصلی در عکس‌هایتان را در وسط عکس و یا گوشه‌های کادر نگذارید. در عکس پایین قرار گرفتن هواپیما که سوژه ی اصلی این عکس است در گوشه‌ی کادر باعث شده تا فضای اضافی زیادی از آسمان، چشم را از سوژه ی اصلی دور کند.

افقی یا عمودی؟

انتخاب کادر افقی و یا عمودی یکی دیگر از اصول ترکیب بندی است که به عکاس کمک می‌کند تا عکسی بهتر بگیرد و همچنین به بیننده اجازه می‌دهد در کوتاه‌ترین فرصت عکس را بهتر ببیند. در عکس افقی آرامش بیشتری وجود دارد و معمولا برای عکاسی از چشم اندازها استفاده می‌شود.

اما در کادر عمودی بر ایستایی عکس بیشتر تاکید می‌شود. در عکس روبرو اگر از کادر افقی استفاده می‌شد قسمت زیبای این دالان از بین می‌رفت و همین‌طور در عکس بالا استفاده از کادر عمودی باعث می‌شد تا بخش بزرگی از این طبیعت زیبا در عکس دیده نشود.

فضاهای خالی اضافی

بسیاری از کسانی که تازه دوربین به دست می‌گیرند مقدار زیادی از عکس‌هایشان فضای خالی دارد که بر روی کادربندی آنها اثر می‌گذارد. همواره وجود فضای خالی در یک عکس باید دلیل داشته باشد. عکاسان حرفه‌ای که برای روزنامه‌ها و مجلات عکاسی می‌کنند، نقاط خالی در عکس قرار می‌دهند تا سردبیر روزنامه و یا صفحه آرا بتواند تیتر احتمالی ای یا نوشته‌ای مربوط به آن را بر روی عکس قرار دهد تا هم به زیبایی آن اضافه کند و هم فضای کمتری را در جریده اشغال کند.

در عکس بالا فضای بیش از اندازه سفید رنگ آسمان باعث می‌شود که سوژه اصلی که این مسجد است کمتر دیده شود. اما در عکس پایین با کمی برش از بالا و کناره‌ها، تاکید بر سوژه اصلی بیشتر می‌شود.

اگر امکان این وجود ندارد که به موضوع اصلی نزدیک شوید می‌توانید از لنز تله‌فتو استفاده کنید. همان‌طور که فضای خالی بیش از اندازه در عکس درست نیست، نزدیک شدن بیش از اندازه به موضوع هم چشم‌نواز نیست.

دسته‌ها
آموزش افترافکت

۵ تکنیک کروماکی در کم‌تر از ۳ دقیقه

کروماکی یا برش فام یک تکنیک جلوه‌های ویژه سینمایی و پس‌تولیدی برای روی هم قرار دادن چند نگاره ویا فیلم بر روی هم است. بدین صورت که از اشیا یا افراد تصاویری روبه روی پرده‌ای معمولاً سبز یا آبی گرفته شده (زیرا این رنگ بیشترین تضاد رنگ را با رنگ پوست انسان دارد) و با نگاره‌های مطلوب از پیرامون ادغام می‌گردند.

کروماکی مهم ترین ویژگی برای یک ویدیویی می باشد که نیاز به ایجاد ارتباط با کاربرانش دارد. هنگامی که ویدیو ضبط شد پرده سبز برای شما ویدویی در اختیار می گذارد که قابلیت انجام هر تغیری را دارد. ویژگی فوق العاده که پرده کروماکی برای شما به وجود می آورد این است که می توانید پس زمینه ویدیو را در هر زمان با استفاده از یک عکس و یا طرح گرافیکی برند خودتان تغییر دهید.

دسته‌ها
آموزش

آموزش عکاسی (۷): شیوه‌های درست دست گرفتن دوربین

در عکاسی پیش از هرچیز گرفتن عکسی باکیفیت و بدون لرزش مهم است و در مراحل بعدی به‌کارگیری نور و کادربندی مناسب. چگونگی به دست گرفتن درست دوربین احتمال ثبت یک عکس بدون لرزش را بالا می‌برد.

درست‌ترین حالت دست گرفتن یک دوربین ۳۵ میلیمتری انعکاسی، همان‌طور که در تصویر پایین دیده می‌شود، این‌چنین است: بند دوربین را به دور گردن خود بیاندازیم، کف دست چپ را زیر دوربین قرار داهیم تا وزن دوربین به روی آن بیفتد و با همان دست بتوانیم لنز را تنظیم کنیم. باید آرنج‌ها به دیگدیگر نزدیک و چسبیده به بدن باشد تا کمترین تکانه را به بدن و به دوربین منتقل کند و یا اگر ضربه‌ای احتمالی در مکان شلوغ به بدن عکاس خورد، مانع افتادن دوربین شود.

شیوه درست به دست گرفتن یک دوربین در حالت افقی

سرعکاس کمی به سمت جلو می‌آید و بالای ویزور دوربین به زیر ابرو کمی فشار می‌آورد تا سوزشی در زیر ابرو احساس شود. این کار باعث می شود تمامی کادر تصویر داخل ویزور به طور کامل دیده شود.

شیوه درست به دست گرفتن یک دوربین در حالت عمودی

بعضی از عکاسان از چشم چپ و برخی از چشم راست‌شان برای دیدن ویزور استفاده می‌کنند. برخی چشم مخالف را می‌بندند و برخی آن را باز می‌گذارند که انتخاب هر یک از این حالات به عادت عکاس برمی‌گردد و نمی‌توان یکی را درست و دیگری را نادرست خواند.

در عکس سمت چپ، شیوه درست قرار گرفتن پاها در حالت عکاسی نشان داده شده است.

پاها را هم به اندازه عرض شانه باز می‌کنیم. تمام هدف ما از انجام این حرکات آسوده کردن بدن‌مان است تا دوربین تکان کمتری بخورد و عکاس هم دیرتر احساس خستگی کند.

نحوه درست به دست گرفتن یک دوربین در حالت عمودی به صورت نشسته

درحالت نشسته هم همان‌طور که در عکس مشخص است، کمی بالاتر از آرنج را روی زانو می‌گذاریم تا از لرزش جلوگیری کنیم.

استفاده از تمامی دست چپ و تکیه‌گاه برای کم کردن لرزش احتمالی دوربین

برای لنزهایی که وزن آنها زیاد است و سرعت شاتر آنقدر بالا نیست و ممکن است عکس لرزش داشته باشد، می‌توان همان‌طور که در عکس مشخص است از تمامی دست چپ برای انتقال وزن دوربین استفاده کرد و یا به جایی تکیه داد.

هم‌چنین راهی دیگر برای ثبت عکس با لرزش کمتر‌ استفاده از سرعت شاتر بالاتر از فاصله کانونی لنز است. برای مثال اگر از لنز ۵۰ میلیمتر استفاده می شود بهتر است که سرعت شاتر بالاتر از ۱/۵۰ ثانیه باشد و به همین ترتیب برای بقیه لنزها. و هرچقدر عدد فاصله کانونی لنزها بالاتر برود استفاده از تک‌پایه و یا سه‌پایه ضروری است.

شیوه‌‌های نادرست به دست گرفتن دوربین

  • باز کردن بیش از اندازه آرنج‌ها از یکدیگر و یا گرفتن لنز دوربین از بالا، لرزش احتمالی دوربین را افزایش خواهد داد.
  • هم‌چنین اگر در مکان‌هایی که عکاسان دیگر حضور دارند این کار باعث می‌شود تا دید آنها را از بین ببریم و دست‌مان مقابل لنز دوربین‌شان قرار بگیرد. شما که نمی‌خواهید یک دست جلوی لنزتان باشد؟! پس آرنج‌هایتان را جمع‌تر کنید.
  • یک دستی عکاسی کردن، استفاده نکردن از بند دوربین و یا نگذاشتن دست چپ زیر لنز و دوربین‌ همگی موجب افزایش احتمال لرزش دست و کشیدگی تصویر یا به اصطلاح تار شدن عکس‌ها می‌شود.